واقعیت هایی در مورد بیش فعالی و نقص توجه

بیش فعالی و نقص توجه

کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه یا ADHD اساسا به معاینات پزشکی منظم نیاز دارند. اگر نگران شرایط روحی فرزند خود هستید و تصوی می کنید به بیش فعالی و نقص توجه دچار است، بهتر است به پزشک مراجعه کنید. بیش فعالی و نقص توجه به دلیل اراده پایین یا عدم نظم و انضباط بروز نمی کند. بنابراین تعیین انتظارات واضح، تنظیم محدودیت ها و حفظ برنامه روزانه می تواند به کودکان مبتلا به این اختلال کمک کند. مراجعه به پزشک به شما و کودک کمک می کند علائم این اختلال را بهتر مدیریت کنید.

لزوما همه کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه بیقرار و دارای فعالیت بیش از حد نیستند. در حقیقت سه نوع بیش فعالی وجود دارد:

• اغلب بی توجه – این کودکان دارای مشکل تمرکز هستند، به راحتی حواسشان پرت می شود و در دنبال کردن مکالمات و دستورالعمل ها دچار مشکل هستند.
• اغلب بیش از حد پرتحرک – این کودکان زیاد صحبت می کنند، پرتحرک هستند و منتظر نمی مانند تا نوبتشان شود.
• ترکیبی – این نوع ترکیبی از ویژگی های دو نوع نامبرده را داراست. نوع ترکیبی شایع ترین نوع است.

در بین کودکانی که به مدرسه می روند، سنین بین 4 تا 17 سال، اختلال بیش فعالی و نقص توجه در پسران دو برابر دختران تشخیص داده می شود – 13.2 درصد پسران و 5.6 دختران.

دختران بیشتر به نوع بی توجه این اختلال دچار می شوند. بیش فعالی و نقص توجه در دختران معمولا نادیده گرفته می شود، چرا که بی توجهی آنها با رویاپردازی های روزانه اشتباه گرفته می شود و تا بزرگسالی تشخیص داده نمی شود. دختران مبتلا به این اختلال کمتر باعث خرابی و سر و صدا می شوند و همچنین کمتر از پسران دچار مشکلات یادگیری هستند.

تمام کودکان پرتحرک لزوما به بیش فعالی دچار نیستند. گاهی برخی از این تحرک ها و انرژی زیاد بخشی از رفتار و شخصیت کودک است و حتما علائم بیش فعالی نیستند.

در سال 2011 حدود 11 درصد از کودکان 4 تا 17 سال مبتلا به بیش فعالی تشخیص داده شدند. این درصد در سال 2007 حدود 9.5 درصد بود. مشخص نیست که آیا میزان شیوع این اختلال بیشتر می شود یا اینکه راه های تشخیص آن بهتر می شوند.

تا مدت ها اختلال کمبود توجه یا ADD اصطلاح مورد استفاده برای نوع خاصی از مشکل توجه بود. امروزه متخصصان بیش فعالی و نقص توجه یا ADHD را به عنوان یک اختلال کلی در نظر می گیرند که دارای زیر شاخه های متعددی است. اکنون ADD یا اختلال کمبود توجه یکی از زیر شاخه های ADHD محسوب می شود.

کمترین سن تشخیص بیش فعالی و نقص توجه 4 سالگی است که البته تا پیش از این کمترین سن برای تشخیص این اختلال 6 سالگی بود. تشخیص سریعتر این اختلال و شروع درمان به کودک کمک می کند عملکرد موفق تری در مدرسه داشته باشد.

حدود دو سوم کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه دچار شرایط و بیماری های دیگری نیز هستند، از جمله:

• ناتوانی در یادگیری
• اضطراب
• افسردگی
• اختلال رفتاری
• تاخیر در یادگیری و تکلم
• اختلال نافرمانی مقابله جویانه (oppositional defiant disorder)

وجود این شرایط تشخیص بیش فعالی را دشوارتر می سازند.

درمان اختلال بیش فعالی و نقص توجه

اختلال بیش فعالی و نقص توجه معمولا در دوران نوجوانی و اوایل جوانی بهبود پیدا می کند. برخی ویژگی های مربوط به بیش فعالی، مانند انرژی بالا، در برخی مشاغل مفید خواهند بود. به علاوه از طریق درمان این اختلال، علائم آن با بالا رفتن سن کودک قابل کنترل خواهند بود.

درمان بیش فعالی و نقص توجه دارای بخش های متعددی است. بین 70 تا 80 درصد کودکان مبتلا به این اختلال به داروهای محرک پاسخ می دهند. اما همه داروهای محرک برای کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه مفید نخواهند بود. گاهی ممکن است چند دارو امتحان شوند تا داروی مناسب کودک یافت شود.

رفتار درمانی و اغلب درمان روانشناختی برای مدیریت رفتار و تعامل با دیگران، مهارت های جدیدی به کودک آموزش می دهد.

والدین و سایر حامینا کودک مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه نیز بهتر است اطلاعات خود را در زمینه این اختلال بالا ببرند. یادگیری نحوه ایجاد سیستم پاداش و عواقب کارهای اشتباه به کودک مبتلا به این اختلال کمک زیادی می کند. به علاوه لازم است یاد بگیرید چطور استرس ناشی از این اختلال را در خود و کودکتان مدیریت کنید.

مصرف داروهای محرک برای درمان بیش فعالی کمی عجیب به نظر می رسد؛ اما این داروها بخش هایی از مغز را تحریک می کنند که برای کنترل تمرکز و سازماندهی ضروری هستند. در حالیکه گفته می شود درمانی برای بیش فعالی وجود ندارد، اما به نظر می رسد داروهای محرک برخی علائم را در اکثر کودکان به خوبی کنترل می کنند.

رژیم غذایی مدیترانه ای برای اختلال بیش فعالی و نقص توجه

رژیم غذایی مدیترانه ای از این بابت انتخاب خوبی است که دارای غذاهای سالم و مفید برای اکثر کودکان است. هیچ مدرکی در این زمینه وجود ندارد که رژیم غذایی نامناسب باعث بروز بیش فعالی شده یا رژیم غذایی مناسب این اختلال را درمان کرده باشد.

متخصصین معتقدند که هر کودکی با خوردن یک رژیم غذایی متعادل، مانند رژیم مدیترانه ای، عملکرد بهتری خواهد داشت. اگر کودک مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه دارید، نکات زیر را در نظر داشته باشید:

بیشتر این غذاها را بخورید: میوه به میزان فراوان، غلات سبوس دار، پروتئین های کم چرب و چربی های امگا 3 (که در ماهی قزل آلا و گردو یافت می شود).

از خوردن این غذاها اجتناب کنید: چربی های اشباع شده، قند و مواد افزودنی و یا غذاهای فراوری شده.

چطور یک کودک مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه می تواند روی بازی های کامپیوتری به خوبی تمرکز کند؟

گرچه کم توجهی یکی از مهم ترین علائم بیش فعالی و نقص توجه است، اما کودکان مبتلا به این اختلال می توانند روی فعالیت های محرک تمرکز کنند. فعالیت هایی که پر هستند از تصاویر، صداها یا فعالیت های جسمی می توانند تمرکز این کودکان را حفظ کنند.

این مسئله به این معنا نیست که کودکان مبتلا به بیش فعالی می توانند با اراده خود توجه خود را متمرکز کنند، در حقیقت این کودکان در توجه کردن به برخی موقعیت ها دچار مشکل هستند، به ویژه فعالیت هایی که نیاز به توجه و تمرکز طولانی مدت دارند، مانند تکالیف مدرسه یا گوش دادن به صحبت های دیگران.