درمان اختلال شخصیت ضد اجتماعی

روان درمانی

فایل صوتی این مقاله به همراه توضیحات تکمیلی:

روان درمانی های موثر برای اختلال شخصیت ضد اجتماعی محدود هستند. احتمالا، دیدگاه ها و روش های روانکاوی برای این جمعیت مناسب نیستند. روش های تقویت رفتارهای مناسب و تلاش برای ایجاد ارتباط بین اعمال اشخاص و احساساتشان ممکن است مفیدتر باشد. هیجانات معمولا یک جنبه ی کلیدی از درمان این اختلال هستند. این بیماران اغلب روابط عاطفی با ارزش و قابل توجهی در زندگی شان ندارند. بنابراین رابطه ی درمانی می تواند یکی از اولین ارتباطات ارزشمند آنان باشد. این اتفاق می تواند در ابتدا برای مراجع ترسناک و غیر قابل تحمل باشد. یک رابطه ی درمانی صمیمی فقط زمانی می تواند اتفاق بیافتد که یک ارتباط خوب و محکم با مراجع ایجاد شود و او بتواند کاملا به درمانگر خود اعتماد کند. وقتی اعتماد اتفاق می افتد خیلی از مسائل محرمانه بیان می شوند.

محتوای درمان باید بر احساسات و هیجانات بیمار (یا فقدان آن) تمرکز کند. بیمار به عنوان یک شخص می آموزد که حالت های احساسی مختلف را تجربه کند، یکی از اولین احساسات افسردگی است. به احتمال زیاد مراجع با احساسات مرتبط با افسردگی آشنا نیست، و بنابراین بهتر است که درمانگر در طول این مدت با فرد همدلی داشته و او را حمایت کند. تقویت هر یک از احساسات، به جز خشم و سرخوردگی، معمولا مفید است. تجربه کردن احساسات معمولا یکی از نشانه های پیشرفت در درمان است. ماندن روی “مسائل بی خطر”، و بحث بیشتر در مورد نگرانی های زندگی واقعی، یکی از روش های درمان این اختلال است، اما به احتمال زیاد برای تغییر رفتاری بلند مدت به عنوان یک روش تاکید بر کشف و برچسب زدن حالت های هیجانی مناسب، موثر نیست. افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی اغلب تجربه ی داشتن مشکلاتی با افرادی که قدرت در دست آنهاست دارند. درمانگر باید در این زمینه یک موضع بی طرفانه داشته باشد، چرا که این یک اعتقاد محکم و استوار در مراجع است. درمانگر باید از استدلال و جانبداری از کسی در مسائل مرتبط با قدرت و کسانی که اقتدار دارند اجتناب کند. قواعد اخلاقی و معنوی آن ها نیز ممکن است به دلخواه از بین رفته باشد. و این می تواند یک موضوع مناسب برای بحث و گفتگو در درمان باشد، که به احتمال زیاد می تواند یکی از پیشرفت های اندک باشد. معمولا یکی از روش های موثرتر برای شخصی با اختلال شخصیت ضد اجتماعی یادگیری تغییر رفتارهای بی اثر و بیهوده اش است، که برای رسیدن به این هدف باید با عواقب رفتارهایش رو به شود. این کار گاهی اوقات به معنی برخورد با زندان و دادگاه است، اما همچنین می تواند یک عامل محرک در درمان مراجع باشد.

روش های روان درمانی دیگر، از قبیل گروه و خانواده درمانی، نیز می توانند مفید باشند. اغلب افراد مبتلا به این اختلال خود را در محیط های گروهی پیدا می کنند، چرا که هیچ درمان انتخاب شده ای داده نمی شود. این کار معمولا به درمان آن ها کمک نمی کند، چرا که در اکثر گروه ها، افراد از لحاظ عاطفی بسته هستند و دلایل کمی برای اشتراک گذاری با دیگران دارند. همچنین این گروه ها اغلب از افراد مبتلا به طیف گسترده ای از اختلالات روانی تشکیل شده اند و به این دلیل نیز کمک کننده نیستند. گروه هایی که منحصرا به این اختلال اختصاص دارند، هرچند که نادر هستند، اما بهترین گزینه اند. در چنین گروه هایی، دلیل بزرگتری برای شرکت کردن و اشتراک گذاری با دیگران به بیماران داده می شود. رهبران گروه باید مراقب باشند تا رفتارهای خطرناک در گروه انجام نگیرد. خانواده درمانی می تواند در افزایش اطلاعات و درک بین اعضای خانواده مفید باشد. خانواده ها اغلب در مورد علت رفتارهای ضد اجتماعی دچار سوتفاهم و اشتباه هستند و اعتقاد دارند که این یک اختلال ذهنی است.

بستری در بیمارستان

بستری شدن برای این اختلال شخصیت به ندرت روش مراقبت مناسب یا ضروری است.

داروها

داروها فقط باید برای درمان یک مشکل حاد روانی همایند با این اختلال به کار گرفته شوند. هیچ تحقیقاتی داروهای موثر برای درمان مستقیم این اختلال را ارائه نداده است.

راهبردهای خودیاری

گروه های خودیاری درصورتی که به طور اختصاصی برای اختلال شخصیت ضد اجتماعی طراحی شده باشند می توانند برای افراد مبتلا به این اختلال مفید باشند. افرادی با این اختلال معمولا در مورد احساسات و رفتارهایشان درمقابل همتایان خود در این نوع از روش های حمایتی راحت تر بحث می کنند. معمولا گروه می تواند برای اکثر افراد مبتلا به این اختلال مفید باشد. بسیاری گروه های حمایتی برای کمک به افراد مبتلا به این اختلال در سراسر جهان وجود دارد ک تجربیات و احساسات رایج خود را به اشتراک می گذارند.

محقق و مترجم: فاطمه(ندا) مهفر_ کارشناس ارشد روانشناسی بالینی