افسردگی در سالمندان را جدی بگیریم!

افسردگی در سالمندان

افسردگی شرایطی است که در آن فرد در زندگی عمومی دلسردی، ناراحتی، نا امیدی، بی انگیزگی، یا بی میلی را احساس می کند. وقتی این احساسات برای دوره ی کوتاهی ادامه پیدا می کنند، ممکن است تبدیل به “حزن و اندوه” شوند.

اما زمانی که این احساسات بیش از دو هفته ادامه می یابند و با فعالیت های روزانه از قبیل مراقبت ازخانواده، وقت صرف کردن با دوستان، و رفتن سرکار یا مدرسه تداخل می یابند، این احتمالا یک اپیزود افسردگی عمده است.

افسردگی عمده یک بیماری قابل درمان است که در نحوه ی افکار، احساسات، رفتار، و عملکرد شخص تاثیر می گذارد. افسردگی یکی از رایج ترین اختلالات ذهنی در ایالات متحده است.

انواع افسردگی

سه نوع اصلی از اختلالات افسردگی__ افسردگی عمده، اختلال افسردگی دائم، و اختلال دو قطبی__ می توانند با هر یک از اختلالات اضطرابی رخ دهند.

افسردگی عمده، شامل حداقل پنج مورد از علائم برای یک دوره ی دو هفته ای است. علائم از قبیل: غیر فعال کردن و تداخل با توانایی در کارکردن، مطالعه، خوردن، و خوابیدن است. دوره های افسردگی عمده ممکن است در طول عمر یک یا دو بار اتفاق بیافتد، یا به دفعات عود کند. دوره های افسردگی عمده همچنین ممکن است به صورت خود به خود در طول یا پس از مرگ یک دوست، یک شکست عاطفی، یا حوادث دیگر زندگی رخ دهند.

بعضی از افراد با افسردگی عمده احساس می کنند که زندگی ارزش زندگی کردن ندارد و برای پایان دادن به زندگی خود تلاش خواهند کرد.

اختلال افسردگی دائم(که قبلا دیس تایمیا نامیده می شد)، نوعی از افسردگی است که معمولا حداقل 2 سال ادامه می یابد. اگرچه شدت اختلال افسردگی دائم از افسردگی عمده کمتر است، اما همان علائم، یعنی کاهش انرژی، بی اشتهایی یا پرخوری، بی خوابی یا پرخوابی را دارد. این اختلال می تواند به صورت استرس، کج خلقی، و فقدان لذت خفیف، که عدم توانایی در لذت بردن از بسیاری فعالیت هاست آشکار شود.

افرادی که اختلال افسردگی دائم دارند همیشه نیمه ی خالی لیوان را می بینند.

اختلال دو قطبی، که شیدایی_افسردگی نیز نامیده می شود، توسط یک چرخه ی خلقی که به تناوب از حالت مانیا(شیدایی) یا هیپومانیا به افسردگی تغییر می کند، مشخص می شود.

در طول مرحله ی شیدایی، فرد ممکن است سرخوشی غیر طبیعی یا بیش از حد، کج خلقی، کاهش نیاز به خواب، پر حرفی، افزایش امیال جنسی، افزایش قابل توجه انرژی، قضاوت ضعیف، و رفتار اجتماعی نامناسب را تجربه کند.

در طول مرحله ی افسردگی، شخص همان علائم افسردگی عمده را تجربه می کند. نوسانات خلقی از شیدایی به افسردگی اغلب آهسته و تدریجی هستند، هرچند گاهی اوقات به صورت ناگهانی اتفاق می افتند.

افسردگی در سالمندان

طبق آخرین برآوردهای سازمان بهداشت جهانی(WHO)، بیش از 300 میلیون نفر در سراسر جهان با افسردگی زندگی می کنند. بر اساس این برآوردها افسردگی علت اصلی بیماری و ناتوانی در مقیاس جهانی است. شمار افراد مبتلا به افسردگی از سال 2005 تا 2015، 18 درصد افزایش یافته است.

به دلیل افزایش شمار افسردگی در جهان سازمان جهانی بهداشت در سال 2017 بر افسردگی تمرکز خواهد کرد. برای این هدف، یک کمپین یک ساله با این عنوان که، “افسردگی: بیا حرف بزنیم” تشکیل شد.

افسردگی بر سالمندان چه تاثیری می گذارد؟

اختلالات افسردگی غم، از دست دادن علاقه و لذت، احساس خستگی، خواب آشفته، احساس گناه یا کاهش احساس ارزشمندی، و تمرکز ضعیف را شامل می شوند. افسردگی توانایی فرد برای فعالیت در محل کار یا مدرسه و کنار آمدن با زندگی روزانه را معیوب می کند.

برآورد شده که در سال 2015، 4/4 درصد از جمعیت جهانی با افسردگی زندگی می کردند. افسردگی در زنان بیشتر از مردان رایج است.

از نظر رده های سنی، اوج شیوع در افراد مسن(بالای 7،5 درصد بین زنان 55-74 ساله، و بالای 5،5 درصد دربین مردان است).

این شمار قابل توجه ما را تشویق می کند تا بر افسردگی در سالمندان تمرکز کنیم، که اغلب نادیده گرفته شده و درمان نشده است.

فاکتورهای مختلفی وجود دارد که می تواند به افسردگی به عنوان پی آمدی از تغییرات زندگی که با افزایش سن می آید منجر شود.

لوئیس مورس، درمانگر شناختی-رفتاری می گوید: “یکی از چیزهایی که با افسردگی در سالمندان ارتباط دارد این است که ان ها اغلب با فقدان سروکار دارند”. ” از دست دادن چالاکی فیزیکی و ذهنی، همچنین از دست دادن اعضای خانواده، هم کسانی که مسن تر هستند(و فوت می کنند) و هم کسانی که جوان تر هستند( و به علت کار از آن ها دور می شوند). ترکیب این فقدان ها می تواند طاقت فرسا باشد. آن ها افرادی که هویتشان را منعکس می کنند از دست می دهند: افرادی که قابل اعتمادند، افرادی که با آن ها خاطرات مشترک دارند”.

علائم، رفتارها، و اقداماتی وجود دارد که نباید به عنوان نشانه های طبیعی پیری کوچک شمرده شوند. این علائم شامل موارد زیر هستند:

• فقدان لذت از فعالیت هایی که به طور طبیعی لذت بخش هستند و ناتوانی از انجام فعالیت های روزانه برای حداقل دو هفته.
• از دست دادن انرژی، تغییر در اشتها، الگوی خواب متفاوت، اضطراب، کاهش تمرکز، بی قراری، احساس بی ارزشی، احساس گناه، یا نا امیدی، و افکار خود آسیب رسانی یا خود کشی.
• افسردگی در افراد مسن اغلب با حالت های فیزیکی، از قبیل بیماری قلبی، فشار خون بالا، یا دیابت ارزیابی می شود. حوادث زندگی، از قبیل مرگ همسر، و کاهش توانایی برای انجام فعالیت هایی که در زمان جوانی قابل انجام بودند، نیز ممکن است منجر به افسردگی شوند.

افسردگی به وسیله ی درمان های گفتگویی(روان درمانی) یا داروهای ضد افسردگی، و همچنین با ترکیب این دو روش قابل درمان است.

شما چطور می توانید به سالمندان دچار افسردگی کمک کنید؟

1. بدون قضاوت گوش دهید.

ارائه ی پشتیبانی بی قید و شرط و گوش دادن صمیمانه به چیزی که شخص می گوید: تغییرات کم و ظریف در زندگی این افراد می تواند از علائم هشداردهنده باشد.

2. جستجو برای علائم مخفی

مطالبی که در بالا آمده را بخوانید و به درک روشنی از افسردگی دست پیدا کنید. نشانه های پریشانی شامل فشردن بیش از حد دست ها، آشفته یا تحریک پذیر شدن، یا ساکت نشستن است. سالمندان اغلب نمی گویند که احساس غم یا تنهایی دارند زیرا آن ها نمی خواهند به خانواده تحمیل شوند. علائم محتمل دیگر شامل کاهش اشتیاق و علاقه بیش از دو هفته نسبت به فعالیت های لذت بخش است.

3. در مراقبت از آن ها فعال باشید.

به دیدن آن ها بروید و اگر دارویی تجویز شده، کمک کنید تا داروها را بگیرند. به آن ها کمک کنید تا الگوی منظمی برای غذا خوردن و خوابیدن داشته باشند و آن ها را به انجام فعالیت های روزانه و ورزش کردن تشویق کنید.

4. در مورد اینکه چه احساسی دارند صحبت کنید و از آن ها حمایت کنید.

این موضوع بسیار اهمیت دارد که آن ها را بشنوید و به احساساتشان احترام بگذارید. خیلی کم احتمال دارد که افراد مسن بتوانند با فقدان یا حوادث دشوار زندگی کنار بیایند. لوئیس مورس می گوید: “یکی از چیزهایی که واقعا می تواند به آن ها کمک کند مرور خاطراتشان و قدم زدن در میان چشم انداز خودشان است. در این حالت آن ها می توانند احساس کنند که از زمان جدا شده اند”.

5. باور داشته باشید که درمان راه حل است.

افسردگی قابل درمان است. اعضای خانواده باید از ناتوانی هایی که افسردگی سبب می شود آگاه باشند و دریافت درمان درست را به آن ها پیشنهاد کنند.

6. در دسترسشان باشید.

اجازه دهید آن ها احساس کنند که شما در دسترسشان هستید. در عین حال، بیش از حد مراقبشان نباشید و اجازه دهید کارهایی را که می توانند خودشان انجام دهند، چرا که درصورت مراقبت بیش از حد ادراک آن ها نسبت به اینکه ناتوان و بی ارزش هستند تقویت می شود. کمک کنید که کارهایشان را به مراحل کوچکتر تبدیل کنند و آن ها را برای هر تلاشی ستایش کنید.

محقق و مترجم: فاطمه(ندا) مهفر_ کارشناس ارشد روانشناسی بالینی