به ما گفته شده است که بهره هوشی با یادگیری رابطه دارد،بهره هوشی بالا،رتبه بالاتر ، در حالی که بسیاری از تحقیقات نشان می دهند که تعداد زیادی از دانش اموزان هستند که بهره هوشی بالایی دارند ولی پیشرفت خوبی در مدرسه ندارند.
سوالی که مطرح است اینکه ما می دانیم هوش و حافظه فعال هر دو با یادگیری مرتبط هستند،اما تأثیر کدام یک بیشتر است؟برای این منظور در یک پژوهش یک گروه 5 ساله با هوش و علاقه مند را که کودکستان را شروع کرده بودند،در یک دوره پنج ساله مورد بررسی قرار دادند.هدف این بود که بدانیم هوش و حافظه فعال چگونه می توانند مهارت های خواندن،نوشتن و ریاضیات را پیش بینی کنند.
زمانی که به نتایج یادگیری در طی 5 سال نگاه شد،پژوهشگر دریافت که بعضی از کودکان با iq بالا در حال کسب نتایج پایینی بودند.این مسئله خیلی عجیب به نظر می رسید.اگر iq در یادگیری خیلی مهم است،چرا حتی وقتی هوش بالایی هم دارند،به تقلا می افتند؟زمانی که به نتایج نگاه دقیق تری انداخته شد،به نظر می رسید که اختلاف در نمره ها و نتایج متأثر از حافظه فعال بود.کودکان با حافظه فعال در خواندن و نوشتن و ریاضیات عملکرد خوبی داشتند،در حالی که افراد دارای حافظه فعال پایین به زحمت افتاده بودند.
اهمیت حافظه فعال در یادگیری فقط محدود به کودکان نیست ما همان الگو را تا سطح دانشگاه هم می توانیم ببینیم.حافظه فعال یک پیش بینی کننده خوب یادگیری در مقایسه با هوش است.در سطح دانشگاه نیز به نظر می رسد که حافظه فعال در مقایسه با آزمون های ورودی هم پیش بینی کننده بهتر رتبه افراد باشد.