اختلال اضطراب فراگیر یا GAD

نگران بودن در برخی زمان ها طبیعی است، اما برخی افراد تقریبا هر روز و برای مسائل کم اهمیت احساس نگرانی و اضطراب دارند. زمانی که این نگرانی بیشتر از 6 ماه طول بکشد، به عنوان اختلال اضطراب فراگیر یا GAD در نظر گرفته می شود. بسیاری افراد نمی دانند که دچار این اختلال هستند. بنابراین به درمان آن که منجر به داشتن زندگی شادتر می شود، نمی پردازند.

اختلال اضطراب فراگیر چگونه است؟

مهم ترین نشانه این اختلال احساس تنش و اضطراب مداوم و اغراق آمیز از اضطراب است. در این شرایط فرد دلیلی برای مضطرب بودن خود پیدا نمی کند یا ممکن است برای مسائل معمولی، مانند روابط، بیش از حد نگران باشد. این مسئله می تواند خواب و افکار فرد بیمار را مختل کند. در نتیجه به دلیل کم خوابی یا خود اضطراب فرد حساس تر می شود.

مشکلات جسمی نیز معمولا با نگرانی بروز می کنند. علائم جسمی مربوط به اختلال اضطراب فراگیر عبارتند از:

• درد یا تنش عضلانی
• سردرد
• تهوع یا اسهال
• لرزش

این مشکلات طبیعتا باعث نگرانی می شوند. آنچه اختلال اضطراب فراگیر را متمایز می کند این است که شما نمی توانید جلوی نگرانی خود را بگیرید. آسایش و راحتی برایتان خیلی سخت خواهد بود، حتی زمانی که کار لذت بخشی انجام می دهید. موارد شدید این بیماری باعث بروز مشکل در کار، روابط و فعالیت های روزانه می شود.

افراد در هر سنی، حتی کودکان، به اختلال اضطراب فراگیر دچار می شوند. این اختلال به تدریج بروز می کند که اولین علائم آن در دوران کودکی و میانسالی ظاهر می شود. زنان دو برابر مردان به این اختلال دچار می شوند.

علل بروز اختلال اضطراب فراگیر

برخی ژن ها که از والدین به کودکان می رسد، وی را در معرض خطر ابتلا به اضطراب قرار می دهد. اما ژنتیک تنها عامل نیست. تجربیات فرد نیز در این زمینه بسیار مهم هستند. مواد شیمیایی مغز به نام انتقال دهنده های عصبی و همچنین یک جفت از ساختار درون مغز به نام آمیگدال نیز نقش مهمی در این بیماری دارند.

هیچ آزمایش خاصی به تشخیص اختلال اضطراب فراگیر کمک نمی کند، بهترین راه توصیف علائم بیماری می باشد. پزشک سوالاتی از بیمار در مورد علت و میزان نگرانی می پرسد. برخی از این سوالات عبارتند از: شما در مورد چه چیزهایی نگران هستید؟ هر چند وقت یک بار دچار نگرانی می شوید؟ آیا نگرانی شما بر روی دیگر فعالیت هایتان تاثیر می گذارد؟ اگر به مدت حداقل 6 ماه دچار نگرانی های شدید شده اید، پزشک اختلال اضطراب فراگیر را تشخیص خواهد داد.

روشی از گفتار درمانی که در درمان اضطراب خیلی مهم است، درمان شناختی رفتاری نامیده می شود. مشاور به شما کمک می کند افکار و اعمال منفی خود را شناسایی کنید. حتی ممکن است تکالیفی برای شما مشخص شود، از جمله نوشتن افکاری که منجر به بروز نگرانی بیش از حد می شود. به علاوه فراخواهید گرفت که چگونه خود را آرام کنید.

دارو نیز بخشی از فرایند درمانی این اختلال می باشد. برخی داروهای ضدافسردگی جدید، به خوبی میزان اضطراب را کم می کنند. ممکن است تاثیر این داروها 4 هفته طول بکشد. در طول این مدت گاهی پزشک بنزودیازپین تجویز می کند. برخی از این داروها دارای خطر بروز وابستگی هستند.

اعمال برخی تغییرات در زندگی نیز می توانند موثر واقع شوند. از مصرف کافئین، مواد مخدر و حتی داروهای سرماخوردگی باعث افزایش اضطراب می شوند، اجتناب کنید. سعی کنید به اندازه کافی استراحت کنید و غذاهای سالم بخورید. از تکنیک های تمدد اعصاب استفاده کنید. ورزش کنید که ورزش کردن بسیار موثر است. تحقیقات نشان داده اند که برخی فعالیت های جسمی، مانند پیاده روی، باعث آرامش می شوند.

اگر به فکر مصرف یک مکمل یا داروهای گیاهی هستید با پزشک خود مشورت کنید. برخی داروها دارای عوارض جانبی هستند و ممکن است با دیگر داروها تداخل داشته باشند.

افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر ممکن است دچار افسردگی، اعتیاد به الکل یا مواد مخدر شوند. به علاوه این افراد ممکن است دچار اختلالات اضطراب دیگری نیز شوند، از جمله اختلال هراس، اختلال اضطراب پس از سانحه، اختلال وسواس و ترس از اجتماع.

اختلال هراس

افراد مبتلا به اختلال هراس دچار حملات ناگهانی وحشت می شوند. علائم این اختلال عبارتند از ضربان قلب، عرق کردن، سرگیجه، تهوع یا درد قفسه سینه. در زمان حملات هراس ممکن است تصور شود فرد دچار حمله قلبی شده یا ذهن خود را از دست داده است. این اختلال یکی از قابل درمان ترین اختلالات اضطراب است.

اختلال اضطراب پس از سانحه

برخی افراد پس از یک رویداد وحشتناک و ناخوشایند دچار اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD) می شوند. علائم این اختلال عبارتند از بازگشت به گذشته و از دست دادن علاقه به فعالیت ها. این افراد در محبت کردن نیز دچار مشکل می شوند. آنها تحریک پذیر و خشن می شوند. درمان این اختلال از طریق دارو و مشاوره انجام می شود.

اختلال وسواس اجباری

افراد مبتلا به اختلال وسواس اجباری (OCD) افکار نگران کننده و آزار دهنده ای دارند که قابل کنترل نیستند. این افراد گاهی برخی فعالیت ها مانند شستن دست های خود یا چک کردن قفل درب را تکرار می کنند. آنها گاهی طبق یک نظم خاص لباس می پوشند یا اغلب بدون دلیل برخی اشیا را می شمارند. این اختلال اغلب با مصرف دارو درمان می شود.

اختلال اضطراب اجتماعی

افراد مبتلا به هراس های اجتماعی در موقعیت های اجتماعی معمولی دچار ترس و دست پاچگی می شوند. علائم این اختلال عبارتند از بروز ترس قبل از رویداد رویدادهای اجتماعی، عرق کردن، گر گرفتن، تهوع و بروز مشکل در تکلم. در موارد شدیدتر این افراد از انجام کارهای خود و رفتن به مدرسه اجتناب می کنند.

فوبیا ترس شدید از مواردی است که لزوما باعث مصدومیت نمی شوند. ترس های رایج عبارتند از ترس از ارتفاع، فضاهای بسته مانند آسانسور، ترس از سگ، پرواز کردن و ترس از آب. بسیاری از این افراد به دنبال درمان مشکل خود نیستند، اما فوبیا قابل درمان است.

منبع:

http://www.webmd.com/anxiety-panic/ss/slideshow-general-anxiety-overview

نگارنده: سمیه محمدی

• دکتر سمیرا نریمانی
• روانپزشک و روان درمانگر

جهت کسب نوبت ویزیت با ایشان در شعبه کرج اینجا را کلیک کنید

گروه پزشکان جایروس