آیا می دانید با خشونت کودکان خود چه برخوردی داشته باشید؟

انتهای یک روز طولانی را تصور کنید. تازه از محل کار به خانه رسیده اید و بسیار خسته اید. تلویزیون را روشن می کنید و روی مبل لم می دهید و برنامه مورد علاقه خود را دنبال می کنید. در حال لذت برد از این سکوت و آرامش هستید. اما پس از چند دقیقه فرزندتان به سراغتان می آید و در مورد قول هایی که به وی داده بودید با شما صحبت می کند. از او می خواهید تا بعد از شام صبر کند، اما او اصرار می کند.

نفس عمیقی می کشید اما کودک صدای خود را بالاتر می برد: “تو به من دروغ گفتی، تمام روز منتظرت بودم. دیگه دوستت ندارم” اکنون در چنین شرایطی چه کاری می توانید انجام دهید؟

3 روشی که والدین در این شرایط انتخاب می کنند:

معمولا والدین تحت این شرایط یکی از این سه راه را انتخاب می کنند: تسلیم می شوند، تنبیه می کنند یا به مذاکره با فرزند خود می پردازند.

1. تسلیم شدن: همیشه جنگیدن راه مناسب و با ارزشی نیست. تسلیم شدن و اعطا آنچه فرزندتان می خواهد گاهی گزینه خوبی است – به ویژه اگر می خواهید آرامش داشته باشید. اما زمانی که کودک رفتارهای تهاجمی نشان می دهد و قلدری می کند، چطور؟ هرگز تسلیم خواسته های کودک نشوید. در این شرایط به مثابه رفتار توهینن آمیز کودک با وی برخورد داشته باشید. این برخورد نوعی آموزش محسوب می شود.

هر زمان که تسلیم اینگونه رفتارهای فرزند خود شوید، این پیغام ساده را به او انتقال می دهید: با قلدربازی می توانی کار خود را پیش ببری. بنابراین دفعه بعد که محدودیت هایی برای وی قائل شوید، باز هم رفتار خشونت آمیز خود را تکرار خواهد کرد.

2. تنبیه کردن: زمانی که کودک رفتار نامناسبی نشان می دهد، نشان ندادن واکنش کار سختی خواهد بود. از دست دادن کنترل خود و نشان دادن رفتاری خشونت آمیز در سطح کودک و تنبیه وی، باعث می شود قلدری و خشونت در بین اعضای خانواده به شکل یک رفتار طبیعی در آید. والدینی که با تنبیه های سخت در این جنگ پیروز می شوند، در حقیقت نوعی پیروزی تلخ را به دست آورده اند. این جنگ دارای یک برنده و یک بازنده است، یک نفر خوشحال و یک نفر ناراحت خواهد بود!

کودکانی که به طور مداوم تنبیه می شوند، در حقیقت تحقیر شده و دچار مشکلات رفتاری خواهند شد. به عنوان مثال، کودک دچار مشکلات زیر خواهد شد:

• به افرادی مبارز و جنگجو تبدیل می شوند یا به طور مداوم سکوت می کنند.
• ناراحتی های خود را درونی کرده و دچار افسردگی و اضطراب خواهند شد.
• قلدری بیشتر می کنند و مشکلاتی را ایجاد می کنند.

3. مذاکره: در چنین شرایطی که کودک رفتار بدی از خود نشان داده، بهتر است کمی متفکرانه رفتار کنید و گزینه های موجود را در نظر بگیرید. سعی کنید انتظارات و تصورات او را درک کنید: او تمام روز را منتظر شما بوده است. اما زمانی که شما به خانه رسیده اید، به جای رسیدگی و احوالپرسی با وی، به کارهای دیگری پرداخته اید.

بنابراین عصبانی است و البته حق دارد. می توانید مقداری از کار را برای وی قبل از شام انجام دهید و مقداری از آن را بگذارید برای بعد از شام. حالا به این چند سوال فکر کنید:

1. آیا مذاکره بهترین انتخاب است؟
2. اگر به خشونت خود ادامه دهد و تمام وعده را قبل از شام بخواهد چطور؟

مذاکره بهترین روش از نظر والدین امروزیست و پیدا کردن نقاط مشترک با کودک در طول جدال فکر بدی نیست.

اما نکته ای در این مورد وجود دارد. زمانی که شما به مذاکره با فرد خشمگین و قلدر می پردازید، فضا را برای ادامه این خشونت باز می کنید. این مذاکره به نوعی شبیه به تسلیم شدن است و کودک تصور می کند همیشه این خشونت کارآمد واقع خواهد شد.

یکی دیگر از معایب مذاکره این است که کودک تصور می کند هر چیزی، حتی رفتار خوب، قابل مذاکره خواهد بود. بنابراین به جای اینکه کار خوبی برای خود انجام دهد و یک حس خوب پیدا کند، کودک این کار را برای برآوردن خواسته خود انجام خواهد داد. به عنوان مثال:

• کودک برای مرتب کردن اتاق خواب خود تقاضای پاداش خواهد کرد.
• در ازای انجام تکالیف خود تقاضای پاداش خواهد کرد.
• به خاطر گرفتن نمره خوب تقاضای پاداش نقدی از شما خواهند کرد.

در ادامه :کارهایی که می توانید انجام دهید